ต้องขอโทษด้วยนะค่ะข้อมูลยังไม่ได้จัดทำช่วงนี้ซ้อมรับปริญญาอยู่ค่ะ

เราตั้งใจจะขึ้นรถไฟตู้นอนเพื่อกลับมาที่ อาโอโมริ Aomori แต่จองไม่ได้ตั๋วเต็มเปลี่ยนแผนเดินทางกลับไปพักที่ อาโอโมริ Aomori ใช้วิธีเดินทางเหมือนตอนขาไปค่ะคือจาก ซัปโปโร Sapporo มา ฮาโกดาเตะ Hakodate และนั่งรถไฟต่อมายัง อาโอโมริ Aomori นอนพักที่นี้หนึ่งคืน ในตอนแรกเราไม่ได้จองโรงแรมไปค่ะเพราะคิดว่าน่าจะจองรถไฟได้ปรากฏว่าเต็มทั่งตู้นอนและตู้ธรรมดา เราเลยใช้วิธีว่าคืนก่อนเราจะไปพักก็เลยใช้ ipan (แอบคิดว่าคิดถูกที่นำเจ้ามาด้วย) เพื่อจองโรงแรมที่อาโอโมริก็ได้เป็น Smile Hotel Aomori ราคา 1 คืน 1,595  บาท ไม่มีอาหารเช้า แต่เข้ามาที่พักครั้งแรกได้กลิ่นเหมือนกลิ่นบุหรี่แรงมากค่ะแต่ดีที่เขามีเครื่องฟอกอากาศให้

โรงแรมอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ JR Aomori ระหว่างทางก็มีกันสาดบังแดดบังฝนค่ะโชคดีที่เราได้โรงแรมนี้เพราะวันนี้เป็นวันที่ฝนตกทั่งวันเลยค่ะ

ถึงแม้ว่าเราจะโดยสารรถไฟแบบ Night Trains ไม่ได้แต่ก็ขอพูดถึงนิดหน่อยนะค่ะเพื่อท่านผู้อ่านไปเที่ยวแล้วมีโอกาสจองตั๋วรถไฟได้ (สำหรับเราโชคไม่ดีค่ะจองไม่ได้เพราะเป็นช่วงวันหยุดยาวของญี่ปุ่นคนเดินทางเยอะแอบเสียใจนิดหน่อย) ขบวนรถไฟที่เป็นยอดนิยมเลยนะค่ะคือรถไฟสาย ฮามานาซุ Hamanasu ขบวน Nobinobi carpet car รถไฟขบวนนี้ผู้ถือตั่ว JR Pass สามารถจองได้ไม่เสียเงินค่ะ ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ  8 ชั่วโมง จากซัปโปโรมายังอาโอโมริ

แหล่งที่มา  : http://en.wikipedia.org/wiki/Hamanasu_(train)

ราคาค่าตั๋วสำหรับผู้ที่ไม่มีตั๋ว JR Pass

แหล่งที่มา :  http://www.japan-guide.com/e/e2356.html#24

ภายในขบวนรถไฟมีทั่งที่เป็นตู้นอนและตู้ที่นั่งธรรมดาค่ะ

ภายในห้องโดยสารตู้นอนที่เค้าเรียกว่า Nobinobi carpet car

ภายในรถไฟขบวนเดียวกันยังมีตู้ธรรมดาที่ไม่ใช้ตู้นอนค่ะ

ตารางเดินรถค่ะ

แหล่งที่มา : http://jprail.com/trains/sort-by-type/overnight-trains/hamanasu.html Timetable

รถไฟขบวน Nobinobi carpet car สามารถขึ้นได้ทั้งขาไปและขากลับนะค่ะ

นอกจากนี้ยังมีรถไฟขบวนอื่น ๆ อีกค่ะมารู้จักกันนิดหน่อยค่ะเผื่อผู้อ่านจะไปเที่ยวตามเมืองต่าง ๆโดยมีจุดเริ่มต้นที่โตเกียวค่ะ

รายละเอียด Japan Rail Pass and night trains

โตเกียว (สถานีอุเอะโนะ) กับซัปโปโร่

1. สายแคสซิโอเปีย Cassiopeia  เป็นขบวนรถไฟหรูข้ามคืน ประเภทเอ็กซ์เพรสให้บริการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก วิ่งในเส้นทางระหว่างสถานีรถไฟอุเอะโนะ ในกรุงโตเกียว กับ สถานีรถไฟซัปโปะโระ ในเกาะฮอกไกโดเป็นขบวนรถไฟหรูวิ่งข้ามคืนประเภทหรูมีห้องนอนส่วนตัวจะให้บริการ 3 -4 ขบวน ต่อสัปดาห์ ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 17 ชั่วโมง

2. สายโฮะกุโตะเซ Hokutosei เป็นรถนอนบลูเทรนด่วนพิเศษที่ให้บริการโดย JR ตะวันออก และJR ฮอกไกโด เป็นรถไฟนอนระดับกลาง มีตู้นอนรวม ห้องนอนส่วนตัวทั้งแบบปกติ แบบหรู แต่ไม่มีที่นั่งปกติ จะให้บริการวันละ 1 ขบวน ต่อวัน ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 17 ชั่วโมง

โตเกียว (สถานีอุเอะโนะ) กับอาโอโมริ

รถไฟสายอาเคโบโน Akebono มีห้องนอนส่วนตัว ตู้นอนรวม และตู้นอนรวมแบบไม่มีเตียง ผู้ถือบัตร  JR Pass สามารถใช้บริการตู้นอนรวมแบบไม่มีเตียงฟรี จะให้บริการวันละ 1 ขบวน ใช้เวลา 13 ชั่วโมง

โตเกียว (สถานีโตเกียว) กับทาคามาซึ

รถไฟสายซันไรส์เซโตะ  Sunrise Seto มีตู้นอนรวมแบบปูเสื่อและห้องนอนเดี่ยว ไม่มีตู้นอนรวมแบบเตียง 2 ชั้น ผู้ถือบัตร  JR Pass สามารถใช้บริการตู้นอนรวมแบบปูเสื่อฟรี ให้บริการวันละ 1 ขบวน ใช้เวลา 10 ชั่วโมง

โตเกียว (สถานีโตเกียว) กับอิสุโมะ

รถไฟสายซันไรส์อิสุโมะ Sunrise Izumo มีตู้นอนรวมแบบปูเสื่อและห้องนอนส่วนตัว ผู้ถือบัตร  JR Pass สามารถใช้บริการตู้นอนรวมแบบปูเสื่อฟรี ให้บริการวันละ 1 ขบวน ใช้เวลา 12 ชั่วโมง

แหล่งที่มา :  http://www.japan-guide.com/e/e2356.html

รู้จักขบวนรถไฟกลางคืนพอเป็นรายละเอียดนิดหน่อยนะค่ะมาเริ่มต้นเดินทางต่อกับอาจารย์ตู่เลยค่ะวันนี้การเดินทางไม่ราบรื่นและไม่เป็นไปตามที่คิดค่ะฝนตกตลอดทางแต่โชคดีว่าเรากินข้าวเช้าที่โรงแรมเสร็จก็เดินลากกระเป๋ามาที่สถานีรถไฟซัปโปโรฝนไม่ตกค่ะคิดในใจว่าดีแล้วที่ไม่คิดเที่ยวต่อที่ซัปโปโรไม่งั้งคงลำบากรถไฟออกจากสถานี ซัปโปโรเวา 09.19 น. มาถึงสถานีรถไฟฮาโกดาเตะเวลา 12.15 น. ทีแรกคิดว่าจะออกไปหาอะไรกินกลางวันที่ตลาดอะซาอิจิแต่ก็ไปไม่ได้ฝนตกหนักมากๆๆ

เราจึงจำเป็นต้องหาอะไรกินง่าย ๆ ในสถานีรถไฟฮาโกดาเตะกันค่ะ

เสร็จจากกินอาหารกลางวันแล้วก็ไปไหนไม่ได้เดินเล่นในสถานีรถไฟจนถึงเวลา 14.50 น.รถไฟออกจากสถานีฮาโกดาเตะมาถึงสถานีอาโอโมริในเวลา 17.02 น. เราใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมง 12 นาที ฝนก็ยังไม่หยุดตกอีกค่ะ จากนั้นเราก็ต่อรถมายังสถานีอาโอโมริเพื่อไปที่โรงแรม

การเดินทางจากซัปโปโร Sapporo - ฮาโกดาเตะ Hakodate – อาโอโมริ Aomori

เดินทางจากที่พักมายังสถานีซัปโปโร เวลา 09.19 น.ถึงสถานีฮาโกดาเตะ เวลา 12.51 น. จากสถานีฮาโกดาเตะ เวลา14.50 น. มาถึงสถานี ซินอาโอโมริ เวลา 17.02 น. และสถานีอาโอโมริ ใช้เวลาประมาณ 5 นาที

อย่างที่บอกค่ะฝนตกมาก ๆ เราคงรอให้ฝนหยุดตกไม่ได้อย่างไงก็ต้องเดินไปโรงแรมเลยค่ะออกจากสถานีก็ต้องวิ่งแล้วค่ะข้ามถนนมาจะเจอร้านแฟมิลี่มาร์ทและเดินตรงไปตามทางแต่โชคดีค่ะที่นี้มีกันสาดเราเดินไปจนสุดกันสาด

จะเจอถนนให้ข้ามถนนไปเลยค่ะและเดินไปอีกไม่ไกลจะเห็นร้านที่มีหน้ากากอย่างที่เห็นในรูปค่ะจะมีซอยแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าไปไม่ไกลค่ะจะเจอโรงแรม

เก็บของเสร็จเราก็เดินออกมาข้างนอกเพื่อเดินเที่ยวรอบๆประมาณว่าเดินลุยฝนค่ะ ฝนตกเมืองเงียบมากค่ะไม่มีคนเลยเราก็เลยเดินเข้าร้าน 100 เยน ช็อป และร้านสะดวกซื้อหาอะไรง่าย ๆ กินกันค่ะประมาณว่าเราอยู่ง่ายกินง่านไม่เรื่องมากการมาเที่ยวด้วยตนเองต้องอย่างไงก็ได้ค่ะถึงจะสนุก

ก่อนจะจบตอนนี้ของเล่าเรื่องเกี่ยวอาโอโมริกันหน่อยนะค่ะเพราะเราไม่ได้เที่ยวไหนเลยแต่ก่อนไปก็ศึกษามาพอสมควรค่ะ เมือง “อาโอโมริ Aomori” เป็นเมืองแห่งความอุดมสมบูรณ์แห่งทะเลและภูเขา

อาโอโมริเป็นแหล่งของอาหารทางการเกษตรและทะเลที่สดอร่อย และเป็นแหล่งสำรองอาหารของประเทศญี่ปุ่น เมืองอาโอโมริเป็นที่ที่รวมสินค้าจากทั่วทุกจังหวัด

“แอปเปิ้ล” เป็นสินค้าที่ขึ้นชื่อของอาโอโมริ

เมื่อเอ่ยถึงอาโอโมริถ้าเป็นคนญี่ปุ่นก็จะหมายถึง “แอปเปิ้ล” การปลูกแอปเปิ้ลในอาโอโมริ เริ่มเมื่อ 130 ปีที่ผ่านมา ขณะนี้มีประมาณ 300 สายพันธุ์, แอปเปิ้ลที่ปลูกในญี่ปุ่นครึ่งหนึ่งมาจากอาโอโมริ การเก็บเกี่ยวจะดำเนินระหว่างเดือนสิงหาคม – พฤศจิกายน นักท่องเที่ยวสามารถเก็บและชิมแอปเปิ้ลที่สดอร่อยได้จากการเที่ยวฟาร์มแอปเปิ้ล

สถานที่ท่องเที่ยว

เริ่มที่ถนน Shimmachi เป็นถนน Shopping Street

ทางซ้ายมือมีตึก AUGA เป็นห้างสรรพสินค้าและศูนย์อาหาร ชั้นใต้ดินเป็นตลาดปลาหรือ AUGA Fish Market

ด้านเหนือ ติดกับทะเลมองเห็นสะพานแขวน Aomori Bay Bridge เป็นทางด่วนที่ตัดเชื่อมพื้นที่ทั้งสองด้านของอ่าวอาโอโมริ โดยมีท่าเรือ Aomori Port ตั้งอยู่ด้านล่างทางขวามือมีตึกรูปทรงแปลกตาเป็นรูปสามเหลี่ยมตั้งอยู่ริมอ่าว ชื่อว่าตึก ASPAM เป็นที่ตั้งของสำนักงานท่องเที่ยวและสถานที่จำหน่ายสินค้าและผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกของจังหวัดนิทรรศการแสดงประวัติของเมือง

ใต้สะพานทางตะวันตกมี Hakkoda – Maru Memorial Ship เป็นเรือเฟอรรี่ที่เคยวิ่งให้บริการระหว่างอาโอโมริกันฮาโกดาเดะ ก่อนที่จะมีการเปิดอุโมงค์เชคันข้ามไปยังเกาะฮอกไกโดในปี ค.ศ. 1988 เมื่อมีการเดินทางโดยรถไฟและรถยนต์ไปยังเกาะฮอกไกโด เรือดำนี้จึงได้ปลดระวางนำมาจอดเป็นพิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้

สะพานแขวน Aomori Bay Bridge

ตึก ASPAM

วันนี้เราจะไปชมดอกลาเวนเดอร์ Lavender กันค่ะ

ก่อนอื่นเรามารู้จักทุ่งดอกลาเวนเดอร์ Lavender ที่ฟาร์มโทมิตะ Farm Tomita กันก่อนค่ะ

เมืองฟุระโนะตั้องอยู่ใจกลางของเกาะฮอกไกโด ห่างจากซัปโปโร ประมาณ 142 กิโลเมตร  ทุ่งดอกลาเวนเดอร์ Lavender ที่ฟาร์มโทมิตะ Farm Tomita เป็นของนายโทคุมะ โทมิตะ เป็นผู้บุกเบิกฟาร์แห่งนี้ในราวปี พ.ศ. 2446 และต่อมานอกจากมีดอกลาเวนเดอร์แล้วยังมีดอกไม้อีกหลายสายพันธ์ ให้เที่ยวชมค่ะ ฟาร์มแห่งนี้จะมีนักท่องเทียวมาเยี่ยมชมดอกลาเวนเดอร์เป็นจำนวนมาในช่วงฤดูร้อนระหว่างเดือน เม.ย –ต.ค.

หลังอาหารเช้าที่โรงแรมเรามุ่งหน้าไปที่สถานีรถไฟซัปโปโรจากโรงแรมเราใช้วิธีการเดินค่ะเพราะอาการเย็นสบายขนาดเป็นช่วงฤดูร้อนอย่างที่บอกครั้งที่แล้วค่ะว่าเก็บเงินไว้ซื้อของดีกว่าค่ะเดินไปเรื่อยดูวถีชีวิตยามเช้าของคนญี่ปุ่นก่อนถึงสถานีรถไฟจะผ่านมหาวิทยาลัยฮอกไกโดค่ะ  มาถึงสถานีเราก็รอรถไฟไม่นานค่ะรถไฟขบวนพิเศษรถไฟ JR Limited Express ขบวน Lavender Express ซึ่งเป็นขบวนพิเศษที่วิ่งระว่างเดือน มิ.ย. – กลางเดือน ต.ค. เท่านั้น รถจะวิ่งไปยังสถานี JR Furano จากนั้นค่อยนั่งรถไฟ Local ที่วิ่งระหว่าง Furano – Biei – Asahikawa

รถไฟบวนนี้พิเศษมากเลยค่ะเป็นแบบหลังคากระจกค่ะถ้าแดดร้อนก็ร้อนน่าดูเลยค่ะบนขบวนรถไฟสายนี้จะมีพนักงงานมาแจกแบบสอบถามถึงบริการค่ะ (ครั้งนี้เราเจอคนตรวจตั๋วคนเดียวกับที่มาจากฮาโกดาเตะค่ะพ่อหนุ่มคนนี้สุภาพมากเลยพูดเสียงเบาๆมาตรวจตั๋วเสร็จก็โค้งน่ารักจริงค่ะรถไฟใช้เวลาไม่นานค่ะ

รถไฟจะมาจอดที่สถานีฟูราโนแต่ยังไม่ที่เที่ยวชมนะค่ะเราต้องอกไปที่ information ซึ่งอยู่หน้าสถานี..เพื่อสอบถามว่าจะไปที่ฟาร์มดอกลาเวนเดอร์  โทมิตะ ทีแรกคิดว่าถึงสถานีนี้แล้วเดินออกมาก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเลยแต่ไม่ใช่ค่ะต้องขึ้นรถไฟ JR ท้องถิ่นไปลงที่สถานี Lavender Farm  Station

Information หน้าสถานีรถไฟ JR Furano เสร็จเรียบร้อยเราพร้อมเดินทางต่อกันเลยค่ะ

รถไฟ JR ท้องถิ่นพาเราไปที่ Lavender Farm Station

สถานีนี้จะเปิดเฉพาะช่วงที่มีมดอกลาเวนเดอร์ Lavenderเท่านั้นค่ะ พอถึงสถานีเราต้องเดินออกไปอีกประมาณ 500 เมตรหรือมากกว่านี้นิดหน่อยค่ะแต่ระหว่างทางก็สวยงามมาเที่ยวที่นี้คิดว่ามารถไฟสะดวกที่สุดเพราะเท่าที่ดูเห็นรถติดยาวมากค่ะ

นักท่องเที่ยวเป็นกรุ๊ปทัวร์..ครองครัว..เป็นคู่รัก..มาเที่ยวชมกันเยอะเราก็เดินเที่ยวจนเหนื่อยเพราะต้องปีนขึ้นไปบนเขาอย่างที่เห็นในรูปค่ะ

เดินไปเดินมาก็เริ่มหิวค่ะหาอะไรกินกลางวันที่นี้เขาจัดร้านอาหารดีค่ะพอไปสั่งเสร็จเราต้องหาที่นั่งวิวสวย ๆ จะเป็นระเบียนดูวิวไปด้วยทานอาหารไปด้วยค่ะ

เที่ยวชมจนเราคิดว่าดูจนทั่วแล้วทิปต่อไปเราจะไปบิเอะ biei โดยรถไฟขบวนพิเศษค่ะเรามาขึ้นรถไฟที่สถานี Lavender Farm  Station

เมืองบิเอะตั้งอยู่ไม่ไกลจากฟาร์มโทมิตะ Farm Tomitaเ บิเอะเป็นเมืองเล็กๆ ทีมีประชากรอยู่ไม่มากตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ ที่มีอากาศเหมาะแก่การเพาะปลูกพืชผัก ดอกไม้ แปลงเพาะปลูกที่ปะติดปะต่อกันเหมือนเศษผ้าที่มีทั้งข้าวโพดหวาน มันฝรั่ง ฟักทอง เมลอน และผักกินใบหลายอย่างนี้คือเสน่ห์ของบิเอะนักท่องเที่ยวจะสัมผัสกับบรรยากาศของ “ถนนสายพาโนรามา” อยู่ทางด้านใต้ของเมือง เช่นจุดชมวิวิมุนกว้างเช่นจุดชมวิวที่เห็นภูเขาไทเซะทซึและโทะคะซิ จุดชมวิวณินเอที่มองเห็นพระอาทิตย์สวย  ส่วนทางด้านทิศตะวันตกเฉี่ยงเหนือของเมืองเป็นบริเวณที่เรียนว่า “ถนนสายแพชเวิร์ค” ที่มีจุดชมวิวทุ่งดอกไม้เนินเขาและเห็นไปจนกระทั่งแนวเทือกเขาไทเซะทซึที่สำคัญและมีชื่อเสียงก็คือต้มไม้ที่ตั้งอยู่ตามแปลงทุ่งที่เป็นจุดที่นักท่องเที่ยวต้องการชมคือ “ต้นไม้ของเคนแอนด์แมรี่” ต้นไม้ของเซเว่นสตาร์ ที่ปรากฏอยู่บนซองบุหรี่เนินเขาของ ไมด์ เซเว่น เนินเขาของเสะรุบุและต้นไม้ของครอบครัว เป็นข้อมูลที่ทำให้พอรู้จักบิเอะกันบ้างนะค่ะ

มาถึงสถานีบิอิเราต้องตกใจเพราะเจอทัวร์จีนเยอะมากเขารอขึ้นรถไฟไปที่ฟูราโนะค่ะมาพักเหนื่อยสักพักเดินเข้าไปถามที่ information เขาแนะนำให้ไปชมวิวิและโรงงานช็อกโกแลตบอกว่าเดินนิดเดียวแค่สิบห้านาที (แต่ขอโทษค่ะเดินไกลมากๆ) แต่ถ้าไปจริง ๆ น่าจะเป็นรถส่วนตัวค่ะสะดวกกว่าจะใช้จักรยานก็คงยากเพราะเราไม่ชินสถานที่และอาจเกิดอุบัติเหตุได้ค่ะ แต่ข้างสถานีรถไฟมีจักรยานให้เช่านะค่ะลองเข้าไปถามดูอาจารย์ตู่ไม่ได้ถาม..ระหว่างเดินไปก็คิดว่าจะมีคนใจดีรับเราขึ้นรถไปไหมหนาแต่ก็ไม่มีเราสังเกตเหตุรถยนต์ที่ผ่านไปมาตามท้องถนนส่วนใหญ่น่าจะเป็นนักท่องเที่ยว

เรามาหยุดที่ปั๊มน้ำมัน และห้างสรรพสินค้าเล็ก ๆ หาซื้ออะไรไปทานบนรถไฟกลับซัปโปโร (ภารกิจครั้งนี้ไม่ผ่านค่ะเพราะไปไม่ถึงสถานที่ที่เขาแนะนำค่ะ)

การเดินทางจาก ซัปโปโร Sapporo – ฟูราโนะ Furano

เดินทางจาก JR  ซัปโปโร Sapporo นั่งรถไฟ JR Limited Express ขบวน Lavender Express ซึ่งเป็นขบวนพิเศษที่วิ่งระว่างเดือน มิ.ย. – กลางเดือน ต.ค. เท่านั้น รถจะวิ่งไปยังสถานี JR Furano จากนั้นค่อยนั่งรถไฟ Local ที่วิ่งระหว่าง Furano – Biei – Asahikawa มาลงที่สถานี Lavender Farm  Station

จากฟูราโนะ Furano – บิเอะ biei

เป็นรถขบวนพิเศษช่วยฤดูท่องเที่ยววิ่งจาก สถานี Lavender Farm  Station ไปลงที่สถานี บิเอะ Biei

เสร็จจากซื้อของที่ห้างสรรพสินค้านั่งพักนิดหน่อยเราก็เดินกลับมาที่สถานี บิอิ จองรถไฟท้องถิ่นไปลงที่สถานีอาซาฮิกาวา

อากาศที่ซัปโปโรอากาศดีมากค่ะทำให้ไม่เหนื่อยมากเราเดินจากสถานีรถไฟซัปโปโร Sapporo กลับโรงแรมระหว่างทางเราเดินผ่านย่านช็อปปิ้งทานุกิโคจิค่ะเดินเข้าไปดูหน่อยดูว่าคนญี่ปุ่นเขาซื้อหาอะไรมีของแบกะดินด้วยค่ะเดินชมไปเพลิน ๆ กลับโรงแรมเหนื่อยมากค่ะมื้อค้ำนี้ไม่ได้ทานอะไรเพราะทานขนมที่ซื้อจากห้างสรรพสินค้าที่ บิอิเรียบร้อยแล้วค่ะมื้อนี้เสียงเงินไปแค่ประมาณ 300 เยนค่ะ

การเดินทางจากบิอิ Biei -ซัปโปโร Sapporo

เดินทางจากสถานี  บิอิ Biei  ด้วยรถไฟท้องถิ่นมาลงที่สถานีอาซาฮิกาวา Asahikawa  จากสถานีอาซาฮิกาวา Asahikawa  มาลงที่สถานี ซัปโปโร Sapporo

เช้าวันนี้เราตื่นแต่เช้ารับประทานอาหารที่พักอาหารมื้อนี้เจ้าของเรียวคันเซ็นทำอหารให้กับอาจารย์ตู่เป็นพิเศษคือมีไข่เจียมให้ด้วยค่ะเป็นมื้อที่อร่อยมากๆๆ ก่อนออกเดินทางเราก็ขอถ่ายรูปและขอบคุณเจ้าของค่ะถ้ามีโอกาสลองมาพักดูนะค่ะ

ออกมาจากที่พักก็แวะซื้อของที่ 7/11 ค่ะ ซื้อข้าวปั้น โยกิ์รตที่ร้านก่อนเดินทาง

เราใช้เวลาในการเดินทางทั่งสิ้น 3 ชั่วโมง 29 นาที จากฮาโกดาเตะ Hakodate มาถึง Sapporo  เมื่อมาถึงสถานีรถไฟที่ Sapporo เราก็ไปที่ Information เพื่อจองตั๋วรถไฟเพื่อเดินทางไป  โอตารุ และจองรถไฟเที่ยวพิเศษไปฟูราโนะ Furano และ บิเอะ biei แต่ตั๋วรถไฟเที่ยวพิเศษเราได้รถไฟไปลงที่ฟูราโนะ Furano และ บิเอะ biei ค่ะแต่เที่ยวกลับรถไฟเต็มเราต้องต่อรถไฟจากบิเอะ biei และไปต่อรถไฟที่สถานี Asahikawa เพื่อกลับ Sapporo ค่ะไม่มีปัญหาค่ะเรารีบจองเลยเพราะกลัวไม่ได้รถไฟเที่ยวพิเศษสำหรับวันพรุ่งนี้เพื่อไปชมทุ่งลาเวนเดอร์ Lavender

เสร็จจากจองตั๋วรถไฟเรียบร้อยเราก็เดินทางไปโรงแรม

วันนี้เราพักที่ โรงแรมซันไลท์ซับโปโร (Hotel Sunlight Sapporo)

3-1-4 3chome, Minami8jyo Nishi, Cyuo-ku, ตัวเมืองซัปโปโร, ซัปโปโร, ญี่ปุ่น 064-0808 (รวมอาหารเช้า)

การเดินทางมาที่โรงแรมซันไลท์ซับโปโร (โรงแรมนี้จะมีชื่อติดที่ตึกเป็นภาษาญี่ปุ่น)

เมื่อมาถึงสถานี JR Sapporo ให้ขึ้นรถไฟสายสีเขียว (สามารถถามพนักงานได้ค่ะเขาจะยืนอยู่ที่ตู้ซื้อตั๋วรถไฟ) การเดินทางมาที่โรงแรมให้ขึ้นรถไฟสายสีเขียวให้นับสถานีเพราะจำชื่อสถานีไม่ได้โรงแรมจะอยู่สถานีที่ 3 (หลังจากขึ้นรถไฟเที่ยวนี้แล้วเราเห็นว่าอากาศดีและราคารถไฟค่อนข้างแพงเราจึงใช้วิธีเดินจากโรงแรมมาสถานีรถไฟ JR Sapporo ทุกวัน)  เมื่อถึงสถานีแล้วให้เดินออกประตูที่ 2 แล้วหันหน้าอออกทางถนน..ให้เลี้ยวซ้ายเดินไป 1 ป๊อกแล้วข้ามถนนตรงข้ามไฟแดงจะเห็นโรงแรม Best Western ให้เดินเข้าซอยโดยซอยจะขนาบไปกับลำคลอง

เก็บของที่โรงแรมเรียบร้อยแล้วเราก็เดินทางไปเที่ยวยังคลองโอตารุ

คลองโอตารุ

โอตารุเป็นเมืองตากอากาศริมทะเลเล็กๆ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองซัปโปโรประมาณ 40 กิโลเมตร เดิมเป็นเมืองท่าสำคัญแต่ปัจจุบันขึ้นชื่อในเรื่องของซูชิ การทำเครื่องแก้ว และ กล่องดนตรี

คลองโอตารุ หรือ โอตารุอุนงะ มีความยาว 1.5 กิโลเมตร ถือเป็นสัญลักษณ์ของเมืองโอตารุ โดยมีโกดังเก่าบริเวณโดยรอบปรับปรุงเป็นร้านอาหารเรียงรายอยู่ บรรยากาศในยามเย็นสุดแสนโรแมนติก คลองแห่งนี้สร้างเมื่อปี 1923 โดยสร้างขึ้นจากการถมทะเล เพื่อใช้สำหรับเป็นเส้นทางการขนถ่ายสินค้ามาเก็บไว้ที่โกดัง แต่ภายหลังได้เลิกใช้และมีการถมคลองครึ่งหนึ่งเพื่อทำถนนหลวงสาย 17 แล้วเหลืออีกครึ่งหนึ่งไว้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว มีการสร้างถนนเรียบคลองด้วยอิฐแดงเป็นทางเดินเท้ากว้างประมาณ 2 เมตร

สัญลักษณ์ของเมืองโอตารุที่ได้รับความนิยมถ่ายภาพคู่เป็นที่ระลึกเป็นอันดับต้นของเมือง มีฉากหลังเป็นหลังคาอาคารก่ออิฐแดง โดยคลองโอตารุสร้างเสร็จในปี 1923 เป็นคลองที่เกิดจากการถมทะเล ใช้เป็นเส้นทางขนถ่าย สินค้าจากเรือใหญ่ ลงสู่เรือขนถ่าย แล้วนำสินค้ามาเก็บไว้ภายในโกดัง แต่ภายหลังได้เลิกใช้และถมคลองครึ่งหนึ่งทำเป็นถนนหลวงสาย 17 ส่วนที่เหลือไว้ครึ่งหนึ่งก็ได้ทำการปรับปรุงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทั้งยังปรับปรุงทางเดินเลียบคลองด้วยอิฐสีแดง เพื่อให้สามารถเดินเล่นได้อย่างสะดวกสบาย

ในหน้าร้อนจะมีนักวาดรูปมานั่งวาดภาพเสมือนจริงให้กับนักท่องเที่ยว และมีศิลปินมาร้องเพลง รวมทั้งมีของที่ระลึกเล็กๆ ทำมือจำหน่าย

ส่วนในหน้าหนาว ช่วงสัปดาห์ที่สองของเดือนกุมภาพันธ์จะมีการสร้างบ้านและปั้นตุ๊กตาหิมะตลอดทางเดิน และจุดเทียนในโคมน้ำแข็งแล้วลอยโคมเทียนในคลองด้วย

การเดินทางจาก ซัปโปโร Sapporo ไป โอตารุ Otaru

จากสถานี JR Sapporo นั่งรถไฟสายไปลงที่ JR Otaru ใช้เวลาประมาณ  32 นาที เมื่อออกจากสถานีแล้วให้เดินข้ามถนนไปเลื่อยๆ จะผ่านร้าน KFC เดินต่อไปจะเจอ Music House กับ Information เนื่องเราไปถึงเย็น  Music House ปิดแล้วแต่เราเดินไปถ่ายรถเล่นที่ Information และเดินชมบรรยากาศโดยรอบคลอง

อากาศที่ Otaru อากาศเย็นมากขนาดหน้าร้อยอุณหภูมิอยู่ที่ 18 องศา เราไม่ได้เตรียมตัวคิดว่าหน้าร้อนอากาศคงไม่เย็นจึงไม่ได้เตรียมเสื้อกันหนาวไปค่ะอากาศเย็นมาก ๆ เดินจนเหนื่อยเห็นคณะนักท่องเที่ยวซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นคนจีนเยอะไปหมดเลยค่ะ

เดินจนสุดคลองเราก็ข้ามถนนไปหาอะไรรับประทานเป็นอาหารเย็นค่ะเดินวนเวียนอยู่ในศูนย์อาหารหลายรอบมาพอใจที่ร้านบะหมี่ร้านนี้ค่ะรสชาติพอใช้ได้ค่ะ

รับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยเราก็เดินทางกลับมาที่สถานี JR Sapporo เพื่อกับโรงแรมระยะทางจากโรงแรมประมาณ 3 ป้ายรถไฟฟ้าใต้ดินด้วยความตระหนี่ของเราก็ว่าได้เนื่องจากเห็นว่าไม่ไกลเที่ยวที่ออกจากโรงแรมเราก็ใช้วิธีเดินไปและเดินกลับระยะทางจากโรงแรมเดินสบาย ๆ ดูสองข้างทางไปก็ประมาณ ไม่น่าเกิน 2 – 3 กิโลเมตรได้ค่ะเสียดายค่ารถไฟฟ้าใต้ดินเพราะ JR Pass ใช้ไม่ได้แต่การเดินก็ได้เห็นอะไรเยอะดีค่ะและเป็นการออกกำลังกายไปในตัวด้วยค่ะ

ยังมีตอนที่ 5 ต่อนะค่ะจะพาไปชมทุ่งฟูราโนะ Furano และ บิเอะ biei

เรามีโปรแกรมเที่ยวรอบเมืองฮาโกดาเตะ…ก่อนอื่นต้องรับประทานอาหารมื้อเช้ากันก่อนขอบอกว่าอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่ดีมากเลยค่ะเจ้าของบ้านตั้งใจทำตบแต่งอย่างปราณีต

ตลาดเช้าอะซาอิจิ (Asaichi Morning Market)

ตลาดเช้าอะซาอิจิ เป็นตลาดที่มีชื่อเสียงและมีสินค้าให้เลือกมากมายหลายชนิด อาทิ อาหารทะเล ผัก และผลไม้สด รวมถึงเสื้อผ้า และข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นในชีวิตประจำวันของชาวเมือง เป็นประจำวันเรียงรายไปบนถนนกว่า 360 ร้าน สำหรับสินค้าที่มีชื่อเสียงของฮาโกดาเตะปลาหมึกซึ่งที่จังหวัดนี้เป็นแหล่งจับปลาหมึกที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น

การเดินทางไปตลาดเช้าอะซา – อิจิ (Asa – ichi Morning Market)

จากหน้าสถานี  JR Hakodate เราหันหน้าไปที่สถานีรถไฟตลาดจะอยู่ทางด้านซ้ายมือเดินเข้ามาราว 100 เมตร เวลาเปิด ตั้งแต่เช้ามืด – เที่ยง แต่โชนร้านอาหารบางร้านจะเปิดจนถึงหัวค่ำ

เดินเที่ยวชมตลาดอยู่พักใหญ่ได้ชมวิถีชีวิตของพ่อค้าแม่ค้าของชาวเมืองฮาโกดาเตะส่วนใหญ่ที่เห็นที่ตลาดจะเป็นกลุ่มนักท่องเที่ยวและนักเรียนซึ่งถ้าเราไปเที่ยวตามสถานที่สำคัญต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่นเราจะเห็นกลุ่มของนักเรียนน่าจะอยู่ระดับประถมถึงมัธยมมาเที่ยวเป็นหมู่คณะ ชมตลาดเสร็จเราก็เดินมาที่ Information อีกครั้งเพื่อซื้อตั๋วแบบ One day ticket (ตั๋วนี้สามารถขึ้นรถเมล์และรถแทรม tram ได้ฟรีค่ะแต่ก็มีรถเมล์สาย 4 ซึ่งเป็นนับเบอร์เดียวกับรถเมล์ที่ขึ้นยอดเขาฮาโกดาเตะและจอดที่เดียวกันให้สังเกตุที่คนขับจะเป็นผู้หญิงสวมใส่เครื่องแบบและใส่หมวกสีแดงถ้าเราขึ้นทางขึ้นให้สังเกตุจะเห็นป้ายติดไว้ตรงที่เก็บเงินว่าบัตรโดยสาร One day ticket ไม่สามารถขึ้นได้ค่ะถ้าขึ้นเราต้องจ่ายเงินค่าโดยสารไม่ฟรีค่ะ

ทำไมถึงรู้ว่ารถเมล์คันนี้เราขึ้นไม่ได้เพราะอาจารย์ตู่ขึ้นไปแล้วพอลงจะใช้บัตรคนขับก็พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นฟังกันไม่รู้เรื่องค่ะ..แต่แก่ก็อารมณ์ดีไม่แสดงอาการโกธรเลยให้เรากลับไปนั่งรถเพื่อกลับมาลงตรงสถานีรถเมล์พี่แก่ใจดีไม่เก็บเงินเราค่ะฟรี..ผิดครั้งนี้ตอนเช้ายังไม่รู้ตัวครั้งที่สองขึ้นผิดอีกไม่ได้สังเกตุครั้งนี้เปลี่ยนคนขับเขาเก็บเงินถึงบังอ้อว่ารถเมล์สาย 4 นี้มันไม่ฟรีนี้เลยเข้าไปถามที่ Information น้องที่แนะนำเขาขอโทษใหญ่เลยค่ะว่าไม่ได้บอกเราว่ารถเมล์สาย 4 มีทั่งที่วิ่งเป็นวงกลมรอบเมืองตามสถานที่ท่องเที่ยวกับอีกคันเป็นคันที่ขึ้นยอดเขางานนี้หน้าแตกค่ะ

ตั๋วแบบ One day ticket

ตารางเดินรถสำหรับขึ้นเขาฮาโกดาเตะ

ป้อมโกเรียวคาคุ (Goryokaku)

โกเรียวคาคุ (Goryokaku) ป้อมรูปดาว 5 แฉกแบบรัสเซีย อนุสรณ์สถานสำคัญในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฮาโกดาเตะ ป้อมโกเรียวคาคุ

การเดินทางไปป้อมโกเรียวคาคุ (Goryokaku)

จากหน้าสถานี  JR Hakodate มาที่ป้ายรถเมล์หน้าสถานี JR ใช้รถเมล์สาย 5 ไปลงที่ป้าย Goryokaku Koen – mae (ป้ายรถเมล์ค่อนข้างดูยากทางที่ดีเอารูปป้อมโกเรียวคาคุเปิดให้คนขับรถดูเลยค่ะว่าต้องการมาที่ป้อมจะง่ายกว่า) ค่าโดยสาร 220 เยน เดินไปจะเจอป้ายบอกทางใช้เวลาประมาณ 15 นาที ค่าขึ้นหอคอย 840 เยน ขากลับนั่งรถแทรมสาย 2 เดินออกจากป้อมให้เดินตามถนนจนสุดทางจะเห็นป้ายรถแทมให้ข้ามถนนไปขึ้นฝั่งตรงข้าม

ท่าเรือเก่าและโกดังก่ออิฐแดง (Old Pier and Red Brick Warehouse)

โกดังคาเนโมริ หรือท่าเรือเก่า (Kanemori Warehouse) ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ทางการท่องเที่ยวของอาคารก่ออิฐสีแดง โกดังเก็บสินค้าของเมืองฮาโกดาเตะ แม้อาคารที่ ห็นจะเป็นอาคารใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมาทดแทนอาคารหลังเก่า ซึ่งถูกไปไหม้ครั้งใหญ่เผาทำลายไปเมื่อปี 1907 แต่ยังคงเอกลักษณ์และความโดดเด่นของสถาปัตยกรรมแบบดั่งเดิม ให้ความรู้สึกคล้ายสิ่งปลูกสร้างของยุโรปตั้งอยู่เรียงรายริมอ่าว

การเดินทางไปท่าเรือเก่าและโกดังก่ออิฐแดง (Old Pier and Red Brick Warehouse)

จากตลาดเช้าอะซา – อิจิ (Asa – ichi Morning Market) เดินลงทางใต้ประมาณ 10 – 15 นาที จะผ่าน อาคารที่ทำการไปรษณีย์เก่า (Hakodate Mejikan) ก่อน

เขาฮาโกดาเตะ (Mt.Hakodate)

จุดชมวิวสวยที่ญี่ปุ่นยกให้ติดอันดับหนึ่งในสามของโลก ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 334 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล มีกระเช้าไฟฟ้าให้บริการขึ้นสู่ยอดเขา ช่วงที่ดีที่สุดในการชมวิวจะเริ่มตั้งแต่เย็นไปจนถึงยามท้องฟ้ามืดสนิท

*** กรุงเทพ – สนามบินนาริตะ – โตเกียว – อาโอโมริ Aomori – ฮาโกดาเตะ Hakodate **** พักที่ ฮาโกดาเตะ Hakodate

วันนี้เดินทางสบาย ๆ โดยรถไฟฟ้าแอร์พอร์ตลิ้งค์ มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิประมาณ 6 โมงเย็นเลยถือโอกาสไปนั่งหาอะไรกินที่เลาจน์คิงพาเวอร์

ออกเดินทางโดยสายการบินไทย จากสนามบินสุวรรณภูมิในเวลา 22.10 น.ถึงสนามบินนาริยะ Narita Airport เวลา 06.40.น. ที่ อาคาร Airport Terminal 1

ของว่างมื้อแรกบนเครื่องบิน (แอบตกใจนิดหน่อยว่าแค่นี้เองหรือ..ดีนะที่กินที่เลาจน์คิงพาเวอร์) ไม่ว่ากันค่ะเพราะมื้อค่ำอย่างนี้ไม่อยากกินมากอยู่แล้วเพราะกลัวอ้วน..เลยเก็บใส่กระเป๋าไว้เป็นเสบียง

ก่อนเครื่องบินจะลงสู่สนามบินนาริตะเราก็ได้รับอาหารเช้าค่ะอย่างที่เห็นมีให้เลือกสองเมนูเราเลือกข้าวต้มกุ้งคิดว่าน่าจะดีที่สุดแล้ว พอเปิดออกมาอย่างที่เห็นค่ะ.แทบไม่เชื่อว่านี้คือข้าวต้ม ลองชิมคำแรกก็ทราบได้เลยว่ามันคือข้าวต้มลูกผสม มีทั่งแปะก๋วย เห็ดหอม และที่เห็นเป็นแผ่นขาว ๆ นั้นถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะเป็นส่วนประกอบที่ใส่ลงไปในบะหมี่ญี่ปุ่นเลยสรุปได้ว่าข้าวต้มนานาชาติเพื่อผู้โดยสารทุกชาติจะได้ทานได้เพราะมาตรฐานสากล

มาถึงสนามบินนาริตะเวลาประมาณ 06.40.น.การตรวจคนเข้าเมืองสบาย ๆ คนไม่เยอะออกมารับกระเป๋าและแลก ตั่ว JR

ตั๋ว JR เราซื้อที่ประเทศไทยจะเป็นเล่มคล้าย ๆ กับตั๋วเครื่องบินสมัยก่อนค่ะนำตั๋วJR มาเปลี่ยนเป็นตั๋วอีกครั้งหนึ่งครั้งนี้ทำรูปเล่มสวยกว่าครั้งที่แล้ว  ตั๋วJR ต้องเก็บให้ดีนะค่ะอย่างให้หาย ถ้าหายล่ะเป็นเรื่องเลยค่ะ เพราะจะทำให้การท่องเที่ยวของเราไม่สนุกแน่นอน

ในกรณีที่เครื่องลงเช้ามากๆ สำนักงานที่จองตั๋ว JR ยังไม่เปิด แต่เราสามารถแลกตั๋ว JR ได้เพราะเขาจะมีเคาน์เตอร์และมีพนักงานทำงาน เราก็จัดการจองตั๋วเลยค่ะเนื่องจากคนต่อคิวเยอะเราจองตั๋วได้แค่สถานีชินอาโอโมริ Shi  Aomori ส่วนไปต่อยัง สถานีฮาโกดาเตะ Hakodate เราค่อยไปจองตั๋วใหม่ที่สถานีชินอาโอโมริ และอย่าลืมหยิบตารางรถไฟติดตัวด้วยนะค่ะเราจะได้วางแผนการท่องเที่ยวต่อได้

ออกเดินทางได้แล้วค่ะเราเข้าโตเกียวโดย รถไฟนาริตะเอ็กเพรส Narita Express ในเวลา 08.13 น. มาถึงสถานีโตเกียว JR Tokyo 09.32 น. ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 30 นาที

เดินทางต่อ ***จากสถานีโตเกียวไปลงที่สถานีชินอาโอโมริ Shi  Aomori โดยรถไฟสายฮายาเตะ Hayate Shinkansen   รถไฟออกจากสถานีโตเกียว JR Tokyo เวลา 09.56 น. ถึงสถานี ชินอาโอโมริ Shi  Aomori เวลา 13.19 น. ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง 23 นาที

ก่อนที่รถไฟจะออกจากสถานีเราพอมีเวลาประมาณ 20 กว่านาที ควรที่จะหาอาหารกลางวันติดตัวไปกินบนรถไฟจะดีกว่าไปหาซื้อบนรถไฟเพราะราคาจะแพงกว่า หรือถ้าอยากจะกินเบนโตะ (Bento) อาหารกล่องจากสาว ๆ ที่เดินขายบนรถไฟก็ได้  อาจารย์ตู่หาซื้อข้าวที่สถานีรถไฟ  ใช้วิธีชั่งกิโลขาย ราคา 819 เยน คิดเป็นเงินไทยก็ 334 บาท สำหรับหมูนั้นเราเอาไปเองจากเมืองไทยค่ะซื้อไป 2 กิโลกรัม  ครังนี้ก็อดไม่ได้ซื้อกาแฟร้อนดื่มบนรถไฟในราคา 300 เยน คิดเป็นเงินไทยก็ 122 บาท

รถไฟพาเรามาถึง สถานีชินอาโอโมริ Shi  Aomori ในเวลา 13.19 น. สำหรับ จังหวัดอาโอโมริตั้งอยู่เหนือสุดของเกาะฮอนชู  สัญลักษณ์ของจังหวัดอาโอโมริ คือ แอ็ปเปิ้ล ซึ่งมีรสชาติหวานกรอบ มีกลิ่นหอม และผลใหญ่ นอกจากจะนำกินสดแล้ว ยังนำมาแปรรูปเป็นขนมต่างๆ เช่น พายแอปเปิ้ล แอปเปิ้ลกรอบ ลูกอมแอปเปิ้ล สามารถซื้อมาเป็นของฝากได้ค่ะ

มาถึงสถานีชินอาโอโมริ Shi  Aomori  จองตั๋วรถไฟเพื่อเดินทางต่อไปยังสถานีฮาโกดาเตะ Hakodate โดย รถไฟสาย  Hakucho  ออกจากสถานีชินอาโอโมริ Shi  Aomori ในเวลา 14.41 น.ถึงสถานี ฮาโกดาเตะ Hakodate ในเวลา 17.01 น. ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง 20 นาที

รถไฟขบวนนี้จะมารับผู้โดยสารที่สถานีอาโอโมริ Aomori แต่สิ่งที่ทำให้อาจารย์ตู่กลัวมากคือรถไฟมันถอยหลังค่ะคิดในใจว่าถ้ามันวิ่งถอยหลังแบบนี้ถึงฮาโกดาเตะ Hakodate คงต้องตายก่อนแน่ ๆ แต่ไม่เป็นอย่างที่คิดค่ะ พอรถมาถึงสถานีอาโอโมริแล้วก็หันหน้าวิ่งตามปกติค่ะ..โล่งใจไปทีคิดว่าจะต้องนั่งรถแบบหันหลังไปอีกสองชั่วโมงกว่ารถไฟขบวนนี้จะวิ่งลอดอุโมงค์ใต้ทะเลค่ะ

สำหรับจังหวัดฮาโกดาเตะ Hakodate ถือว่าเป็นเมืองใหญ่อันดับสามของเกาะฮอกไกโด และได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งรุ่งอรุณ ในปี ค.ศ. 1850 ฮาโกดาเตะได้รับเลือกเป็นหนึ่งในเมืองท่าสำหรับค้าขายกับต่างชาติ

มาถึงสถานีฮาโกดาเตะ Hakodate ก็ถึงจุดหมายแรกที่พักค้างแรมกันในวันนี้ ก่อนอื่นเราต้องไปหา Information เพื่อไปหยิบแผ่นที่และสอบถามทางไปที่พักค่ะ

สำหรับที่พักวันนี้เป็นแบบเรียวกังเซ็งเจ้าของบ้าน น่ารัก ใจดี  ทำอาหารอร่อย ถึงแม้ว่าเจ้าของบ้านจะไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้เลย แต่เราก็สามารถสื่อสารกันได้ด้วยการสังเกตซึ่งกันและกัน ต้องขอบอกว่าอาหารเช้าดีมากๆๆ เจ้าบ้านของมายืนดูเราแบบห่าง ๆ สังเกตดูว่าเรากินอะไรได้บ้างหรืออะไรกินไม่ได้ สำหรับอาจารย์ตู่ไม่ทานของดิบค่ะ พอเช้าวันที่สองเจ้าของบ้านเจียวไข่สไตล์ญี่ปุ่นมาให้ค่ะ

ถ้าท่านผู้อ่านท่านใดมาท่องเที่ยวที่ฮาโกดาเตะก็แวะเวียนมาพักหรือถ้าไม่มาพักก็ลองมานั่งรับประทานอาหารจากคุณพี่เขาได้เขาเป็นผู้เชียวชาญในเรื่องของการทำอาหารเพราะมีหนังสือพิมพ์มาทำข่าวเรื่องของการทำอาหารจากเจ้าของที่บ้านค่ะ

ฮาโกดาเตะ เฮนมิ เรียวคัง (Hakodate Henmi Ryokan) 4-6 Wakamatsucho, ฮาโกดาเต, ฮะโกะดะเตะ, ญี่ปุ่น 040-0063

การเดินทางมาที่พัก ฮาโกดาเตะ เฮนมิ เรียวคัง

เดินออกจากสถานีรถไฟ JR ฮาโกดาเตะ ให้เดินตรงมาสังเกตด้านซ้ายมือจะเป็นสถานีรถบัสโดยสารและให้เดินตรงมาอีกจะเห็นสถานีรถราง จากนั้นให้เดินข้ามถนนแล้วเลี้ยวขวาโดยเดินผ่านสถานีรถราง เดินมาโดยให้เริ่มนับซอย เจอซอยที่ 1 และให้เดินตรงมาอีกจนถึงซอยที่ 2 ให้เลี้ยวเข้าซอยแล้วเดินตรงมาอีกประมาณ 300 เมตรจะเจอสามแยกให้มองข้ามถนนไปที่พักจะอยู่ทางซ้ายมือเป็นตึกสีออกส้ม ๆ อย่างที่เห็นในภาพ

สำหรับที่พักจะมีระเบียบคืออาหารเช้าจะเสริฟในเวลา 8.00 น. เวลาอาบน้ำตั้งแต่ 7.00- 22.00 น. และจะปิดบ้านพักในเวลา 24.00 น. (เหตุที่มีระเบียบน่าจะมาจากการที่เจ้าของบ้านทำงานคนเดียวทั่งรับแขก ทำอาหาร และทำความสะอาดที่พัก เลยต้องมีการระเบียบ) หากหาที่พักไม่เจอให้ถามคนที่เดินอยู่แถวนั้นได้ค่ะเราก็หลงทางเหมือนกันต้องถามคนแถวนั้นคนญี่ปุ่นน่ารักค่ะเขาพาเดินไปจนถึงที่พักหลังจากเช็คอินเข้าที่พักแล้วเราก็อาบน้ำอาบท่าแล้วเดินออกมาหาอาหารค่ำ

เราเดินออกมาหาอาหารค่ำโดยไม่จุดหมายเดินไปเรื่อย ๆ ก็มาสะดุดตาเห็นร้านราเม้ง ตบแต่งร้านสวยดีพอเดินเข้าไปดูทีแรกคิดว่ามีร้านเดียวที่ไหนได้มีร้านให้เลือกหลายร้านมีลักษณะเหมือนศูนย์อาหารมีลักษณะร้าน ก็เป็นร้านเล็กๆ น่ารัก ๆ เราสามารถเลือกกินอะไรก็ได้*** มื้อนี้เรากินราเม้งคนล่ะหนึ่งจานและเกี้ยวซ่าอีกหนึ่งจานคิดเป็นเงิน 1,800 เยน คิดเป็นเงินไทย 733 บาท

การเดินทางมาศูนย์อาหาร

เดินออกจากที่พักให้เลี้ยวขาวแล้วเดินตรงมาจนสุดทางจะเป็นถนนใหญ่ที่มีรถรางวิ่งผ่านให้ข้ามถนนแล้วให้เลี้ยวขวาเดินตรงไปเรื่อย ๆ ไม่ไกลและให้สังเกตฝังตรงข้ามจะเป็นร้านไก่เคเอฟซีแล้วเลี้ยวเข้าซอยจะเจอศูนย์อาหาร

ตั๋วรถไฟชินคันเซน

ตอนนี้ขอจบแค่นี้่ก่อนนะค่ะตอนต่อไปเที่ยวในเมืองฮาโกดาเตะ

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่อาจารย์ตู่ได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นแต่ก็ยังไม่กล้าบอกว่าตนเองมีความเชี่ยวชาญในการเดินทางท่องเที่ยวญี่ปุ่น เพียงแค่อยากนำข้อมูลเรื่องราวมานำเสนอให้สำหรับท่านที่ต้องการไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยตนเองเพื่อเป็นแนวทางสำหรับทุกท่านที่ต้องการเดินทางไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยตนเองค่ะ

การเดินทางในประเทศญี่ปุ่นมีความสะดวกสบาย ปลอดภัย ผู้คนน่ารักมีมิตรไมตรี หลงทางก็ไม่ต้องกลัวเดินเข้าไปถาม ทุกคนยินดีให้ความช่วยเหลือ (สิ่งที่ขาดไม่ได้คือถ้าไปที่ Information แล้วให้ขอแผนที่ และอย่าลืมขอแผนที่ภาษาญี่ปุ่นมาควบคู่กับแผนที่ภาษาอังกฤษนะค่ะเอาไว้เวลาหลงทางแล้วถามคนญี่ปุ่นค่ะ) อีกประการหนึ่งที่สำคัญมาก ๆ อาหารการกินของญี่ปุ่นมีขายตลอดทางที่ไปไม่อดยากหารับประทานง่าย (แต่ราคาสูงไปหน่อย) ครั้งนี้อาจารย์ตู่พกเอาหมูแดดเดี่ยวไปสองกิโลค่ะ เอาไว้ทานกับข้าวปั้นเป็นมื้อกลางวันก็ประหยัดไปเยอะเลยค่ะ  ไม่ต้องอายใครหลอกค่ะถ้ามั่วแต่อายรับรองกระเป่าแบนแน่ ๆ ค่ะ จะหยิบจะจับจะซื้ออะไรแต่ละอย่างต้องคิดหนัก จากคนที่เคยกินทั่งวันไม่หยุดมาญี่ปุ่นกลายเป็นคนกินอาหารเป็นเวลาไม่กินจุกจิกไปเลยค่ะ

พูดมามากมายเดี่ยวคนอ่านจะเบื่อเข้าเรื่องเลยค่ะ  เป้าหมายในครั้งนี้ คือ การท่องเที่ยวฤดูร้อนที่เกาะฮอกไกโด สำหรับการเดินทางในครั้งนี้เราก็ใช้บัตร JR Pass อย่างคุ้มค่าเพราะเดินทางจากโตเกียว ไปยัง ซัปโปโร (ไกลน่าดูเลยค่ะ) เราขึ้นรถไฟซินคันเซน รถไฟที่บริการพิเศษเฉพาะฤดูท่องเที่ยวตามสถานที่ที่เป็นที่ยอดนิยมของญี่ปุ่นแบบชนิดที่คุ้มเกินคุ้มจริง และเหตุผลที่ต้องเดินทางจากโตเกียวไปซัปโปโร ก็เพราะเป็นช่วงที่มีตั๋วโปรโมชั่นของการบินไทยและการบินไทยยังไม่มีบินตรงไปยังฮอกไกโดค่ะ ทวิปนี้เราเดินทางทั่งหมด   8 วันค่ะ เรามาดูขั้นตอนแรกก่อนเดินทางค่ะ

การจองตั๋วเครื่องบินกับตั๋ว JR Pass

ครั้งนี้ฝากน้องเขาจองตั๋วกับบริษัทของที่บ้านเขาค่ะราคาตั๋วเครื่องบิน 18,500 บาท ส่วนตั๋ว JR Pass จองจาก บริษัท ควอลิตี้  เอ็กซ์เพรส สาขาฟอร์จูนทาวน์ เหมือนเดิมค่ะ เดี่ยวนี้จองตั๋ว JR Pass รับตั๋วได้เลยค่ะ ราคาขึ้นอยู่กับอัตราแลกเปลี่ยนเงินค่ะ เราซื้อมาในราคา 11,415 บาท (อัตราแลกเปลี่ยนเงินในวันที่ 2 กรกฎาคม 2555 100 เยน = 40.32 บาท) ในวันเดิน 11 กรกฎาคม 255

วีซ่าญี่ปุ่น

การขอวีซ่าไปญี่ปุ่นครั้งนี้เราต้องไปยืนขอที่ศูนย์รับยื่นขอวีซ่าประเทศญี่ปุ่น (JVAC) ณ อาคารสีลมคอมเพล็กซ์ ชั้น 15 ยูนิต C (ติดกับเซ็นทรัลชิดลม)

การรับคำร้องขอวีซ่า        วันจันทร์ – วันศุกร์ ตั้งแต่เวลา 08:30 น. – 17:30 น. (ไม่มีพักกลางวัน)

การคืนหนังสือเดินทาง วันจันทร์ – วันศุกร์ ตั้งแต่เวลา 08:30 น. – 17:30 น. (ไม่มีพักกลางวัน) และ

วันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 08:30 น. – 12:30 น.

นอกจากนี้เรายังสามารถขอวีซ่าแบบ Multiple เพื่อการท่องเที่ยว เยี่ยมญาติ และอื่นๆ

นับตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ทางรัฐบาลญี่ปุ่นมีนโยบายที่จะออกวีซ่าแบบ Multiple ให้กับบุคคลสัญชาติไทยที่พำนักอยู่ในประเทศไทยเท่านั้น และมีจุดประสงค์ที่จะไปประเทศญี่ปุ่นเพื่อการท่องเที่ยว เยี่ยมญาติ และอื่นๆ วีซ่าจะมีอายุการใช้งาน 3 ปี หรือน้อยกว่าแล้วแต่กรณี และระยะเวลาการพำนักที่ประเทศญี่ปุ่นไม่เกิน 15 วัน (สูงสุด 90 วัน) ต่อครั้งขึ้นอยู่กับความประสงค์ของผู้ยื่น และหลักเกณฑ์การพิจารณาของสถานทูต ฯ อย่างไงก็มาอ่านเพิ่มเติมได้ที่ เวปไซต์  แหล่งที่มา

http://www.th.emb-japan.go.jp/th/consular/visa14.htm

ครั้งนี้อาจารย์ตู่โชคดีค่ะได้วีซ่าแบบ Multiple กะว่าเมื่อไร ตั๋วเครื่องบินราคาพอไปไหวมีเวลาจะขอไปเที่ยวลุ่ยเดียวเที่ยวญี่ปุ่นสักหนึ่งเดือน (ฝันเอาไว้ก่อนค่ะเผื่อความฝันจะเป็นจริง) อย่างไงอย่าลืมดาวน์โหลด หนังสือแสดงเหตุผลในการขอวีซ่าแบบ Multiple แนบไปด้วยนะค่ะ แหล่งที่มา http://www.th.emb-japan.go.jp/th/consular/reason_th.pdf

ค่าวีซ่า แบบ Multiple     2,260  บาท  ค่าบริการ  535  บาท

เดินทางโดยการบินไทย

ค่าตั๋วเครื่องบิน 18,570  บาท

ตั๋ว JR Pass

ค่า JR Pass ราคา          11,415    บาท

โรงแรมที่พัก

ที่พักที่ Hakodate Hakodate Henmi Ryokan    ราคา 2 คืน 4,473.67 บาท

ที่พักที่ Sapporo Hotel Sunlight Sapporo  ราคา 2 คืน 7,444.21 บาท

ที่พักที่ Aomori Smile Hotel Aomori  ราคา 1 คืน 1,595  บาท

ที่พักที่ Tokyo Hotel Route Inn Tokyo Asagaya  ราคา 1 คืน 2,927.50  บาท (ชื่อเดิมของโรงแรมก่อนเปลี่ยนชื่อใหม่ Amistad Asagaya Hotel )

รวมค่าใช้จ่าย ต่อ 1 คนนะค่ะ (แต่เราไป 2 คนค่ะ)  อัตราแลกเปลี่ยนเงิน 100 เยน 40.7 ณ วันที่ 11 กรกฎาคม 2555

ค่าตั๋วเครื่องบิน                               37,140            บาท                              18,570    บาท/คน

ค่าJR Pass                                     22,830            บาท                              11,415    บาท/คน

ค่าวีซ่า                                                5,590            บาท                                 2,795   บาท/คน

ค่าโรงแรมที่ Hakodata                  4,473.67       บาท  (2 คืน)                  2,239   บาท/คน

ค่าโรงแรมที่ Sapporo                    7,444.21       บาท (2 คืน)                    3,723   บาท/คน

ค่าโรงแรมที่ Aomori                       1,595            บาท   (1 คืน)                       798   บาท/คน

ค่าโรงแรมที่ Tokyo                       2,927.50        บาท   (1 คืน)                    1,464   บาท/คน

รวม 82,002          บาท 41,001    บาท/คน

ค่าใช้จ่ายจำนวนนี้ยังไม่รวมค่าอาหาร/ค่าเดินทางที่นอกเหนือจากการใช้ JR Pass

แผนการเดินทางทั่งหมด (ช่วงการเดินทางการบินไทยยังไม่มีบินตรงไปฮอกไกโด)

วันที่ 1 ( 11 กรกฎาคม 2555)      กรุงเทพฯ – นาริตะ โตเกียว

วันที่ 2 ( 12 กรกฎาคม 2555)      โตเกียว  – ฮาโกดาเตะ (ใช้เวลาในการเดินทางทั่งวัน แวะที่อาโอโมริ)

วันที่ 3 ( 13 กรกฎาคม 2555)      เที่ยวรอบ ๆ ฮาโกดาเตะ

วันที่ 4 ( 14 กรกฎาคม 2555)      ฮาโกดาเตะ – ซัปโปโล – โอตารุ

วันที่ 5 ( 15 กรกฎาคม 2555)      ซัปโปโร – ฟูราโนะ – บิอิ

วันที่ 6 ( 16 กรกฎาคม 2555)      ซัปโปโร – อาโอโมริ  (ใช้เวลาในการเดินทางทั่งวันทีแรกจะเดินทางด้วยรถไฟเที่ยวกลางคืนเพราะเวลาช่วงกลางวันเราจะเที่ยวรอบ ๆ ซัปโปโร แต่จองตั๋วรถไฟเที่ยวกลางคืนไม่ได้รถไฟเต็มเนื่องจากเป็นวันหยุดยาวของคนญี่ปุ่น…ถ้าท่านใดจองตั๋วรถไฟเที่ยวกลางคืนได้จะได้เที่ยวรอบ ๆ ซัปโปโรค่ะเราเลยต้องเปลี่ยนแผนใหม่เป็นนั่งรถไฟเที่ยวกลางวันมาพักครึ่งทางที่อาโอโมริ)

วันที่ 7 ( 17 กรกฎาคม 2555)      อาโอโมริ  – โตเกียว

วันที่ 8 ( 18 กรกฎาคม 2555)      โตเกียว – กรุงเทพฯ

หมายเหตุ…การที่เราวางแผนการเดินทางก่อนไปเที่ยวนั้นบางครั้งเมื่อไปท่องเที่ยวแล้วอาจมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันด้วยปัจจัยหลาย ๆ อย่าง ก็อย่างเพิ่งตกใจนะค่ะสำหรับท่านที่เดินทางเป็นครั้งแรกเที่ยวนี้มีเหตุการณ์ให้เราต้องเปลี่ยนโปรแกรมการเดินทางบ้างก็เหตุที่ญี่ปุ่นเป็นวันหยุดยาวผู้คนออกเดินทางไปท่องเที่ยวหรือไปเยี่ยมญาติพี่น้องทำให้รถไฟช่วงเวลาที่เราต้องการเติมเราก็หาวิธีใดวิธีหนึ่งในการแก้ปัญหานะค่ะ

อีกประการหนึ่งที่สำคัญใครอยากได้ของที่ระลึกในการเดินทางตามสถานที่ท่องเที่ยวโดยไม่ต้องจ่ายเงินให้เตรียมสมุดเล่มสวย ๆ เอาไว้ประทับตรายางตามสถานที่ท่องเที่ยวในแถบฮอกไกโดได้ครั้งนี้อาจารย์ตู่พลาดไปค่ะไม่ได้เตรียมสมุกโน้ตไปด้วยเสียดายมากเลยค่ะถ้าไม่อยากให้ท่านพลาดโอกาสเตรียมสมุดโน้ตสวย ๆ ไปนะค่ะ (อย่างน้อยก็เป็นความสุขทางใจที่หาได้โดยไม่ต้องจ่ายเงินเพราะทุกอย่างที่ญี่ปุ่นแพงมากๆๆ)

เมื่อพูดถึงประเทศอิหร่านหลายคนคงกลัวไปได้ไงน่ากลัวออกแต่จริง ๆแล้วประเทศอิหร่านเป็นประเทศที่สงบสวยงาม ถ้าเปรียบว่าอิหร่านเป็นหญิงสาวก็เป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์น่าค้นหามีความสวยงามที่คนมองภายนอกว่าน่ากลัวแต่จริง ๆ พื้นเดิมของคนอิหร่านเป็นคนน่ารักมีน้ำใจ

คนอิหร่านก็เหมือนคนไทยค่ะเห็นคนต่างชาติจะมองและยิ้มให้ ตอนที่ขึ้นเครื่องมาลงที่สนามบินของประเทศอิหร่านอาจารย์ตู่เจอครอบครัวของคนอิหร่านมากันทั่งผู้หญิงผู้ชายสิบกว่าคนยิ้มให้และคุยกันนิดหน่ายเขาชวนอาจารย์ตู่ไปทานข้าวที่บ้านด้วยเขาจะมารับที่โรงแรมอาจารย์ตู่บอกกับเขาว่าจำชื่อโรงแรมไม่ได้ว่าพักที่ไหน เขาบอกว่าลงเครื่องแล้วให้ถามเพื่อนว่าพักที่โรงแรมไหน …เมื่อเครื่องลงถึงสนามบินปรากฏว่าเรากับเขาออกกันคนละทางกันค่ะ คณะอาจารย์ตู่ไปอีกที่หนึ่ง..ครอบครัวชาวอิหร่านที่เจอกัน…เขาไปอีกทางหนึ่งเราเลยไม่เจอกัน…แปลกใจว่าทำไมเขาถึงชวนไปทานข้าวด้วย..ถามน้องนักศึกษาไทยที่มาเป็นไกด์ให้ว่าทำไมเขาชวนไปทานข้าวด้วย..น้องเขาอธิบายว่าคนอิหร่านเขาชอบอวดบ้าน..เพราะส่วนใหญ่ผู้หญิงจะไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้านต้องอยู่แต่ที่บ้านเขาก็จะจัดแต่งบ้านให้สวยงามเขามักจะชวนเพื่อน ๆ หรือคนรู้จักไปที่บ้าน…เราเลยถึงกับบังอ้อเข้าใจแล้ว

ผู้หญิงเมื่อไปถึงประเทศอิหร่านต้องแต่งตัวตามกฎระเบียบของประเทศอิหร่านเลยค่ะสำหรับสตรี สตรีต่างชาติทุกคน (แม้จะไม่ใช่มุสลิม) ที่ไปประเทศอิหร่านจะต้องแต่งกายตามที่อิหร่านกำหนดไว้ คือต้องมีเสื้อคลุมแขนยาว ซึ่งมีความยาวถึงเข่า สีเข้มและไม่รัดรูป ใช้ใส่คลุมทับชุดเสื้อผ้าปกติ สตรีนิยมนุ่งกางเกงขายาวมากกว่ากระโปรงยาวกรอมเท้า และต้องมีผ้าคลุมผมมิดชิดตลอดเวลาเมื่ออยู่ในที่สาธารณะ ทั้งนี้ สตรีจะไม่สัมผัสมือกับบุรุษขณะทักทายหรืออำลา สำหรับบุรุษ ไม่มีข้อบังคับใดๆ เป็นพิเศษ แต่จะต้องแต่งกายสุภาพ ห้ามสวมกางเกงขาสั้น ห้ามสวมเสื้อเปิดอกและเสื้อที่ไม่มีแขน (แขนกุด-เสื้อกล้าม)

สิ่งแรกเมื่อมาถึงอิหร่านเราก็เดินไป Shopping ก่อนเลยค่ะไปหาซื้อเสื้อยาว ๆ ผ้าคลุมผมสวย ๆ ตามแฟชั่นของหญิงสาวชาวอิหร่านค่ะเลยเป็นอย่างรูปที่เห็นค่ะ แหล่ง Shopping ที่ใหญ่และเป็นที่นิยมของที่กรุงเตหะรานคือที่ Vali e asr ซึ่งเป็นถนน Shopping คล้ายกับย่านสีลมและอีกที่หนึ่งคือที่ตลาดขายส่งที่ Bozar Tehran ที่นี้สินค้าราคาถูกคล้าย ๆ กับย่านพาหุรัดบ้านเราค่ะ น่าดีใจแทนคนไทยค่ะสินค้าหลายตัวเป็นของที่ผลิตในประเทศไทยและคนอิหร่านก็ชอบสินค้าไทยค่ะ

การมาที่ประเทศอิหร่านสถานที่บางแห่งเขาไม่ให้ถ่ายภาพค่ะเราต้องพึงระวังเป็นอย่างสูงแต่อย่างไงก็แล้วแต่สิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ  น้อย ๆ เขาห้ามตรงไหนเราก็ไม่ต้องไปถ่ายรูปตรงนั้นเขาให้ถ่ายรูปตรงไหนเราก็ถ่ายตรงนั้นไปค่ะอย่างไปผิดกฎระเบียบเขา และที่สำคัญประเทศอิหร่านจะมีวันหยุดไม่เหมือนกับประเทศเรานะค่ะประมาณว่า สถานที่ราชการ และธนาคาร จะเปิดทำงานตามปกติในระหว่างวันเสาร์ – วันพุธ เวลา 07.30 – 15.30 น. ส่วนธนาคารเอกชน จะทำการในเวลา 08.00 – 16.00 น.สำหรับวันพฤหัสบดีเปิดทำการครึ่งวันถึง 12.00 น. และหยุดราชการบ่ายวันพฤหัสบดีและวันศุกร์เต็มวัน

สถานที่ต่าง ๆ  และอาหารค่ะส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อแกะและแพะ กลับบ้านมาน้ำหนักอาจารย์ตู่ลดไปสองกิโลโดยที่ไม่ต้องออกกำลังกายเลยค่ะ

ประเทศอิหร่านได้ชื่อว่าเป็นประเทศที่ผลิตพรมสวยงามและดีที่สุดในโลกตอนอาจารย์ตู่ไปที่อิสฟาฮาน isfahan มีพ่อค้าที่นั้นบอกให้เราซื้อพรมเขากลับบ้านตอนกลับให้นั่งพรมกลับตอนเราเดินผ่านไปเขาทักทานเราเป็นภาษาจีน เกาหลี ญี่ปุ่น เราบอกฟังไม่รู้เรื่องเราเป็นคนไทยพ่อหนุ่มขายพรมเลยถามเราเลยว่าคนไทยเขาทักทายกันอย่างไงครั้งหน้าถ้ามีลูกค้าคนไทยมาจะได้ทักทายถูก สิ่งที่สำคัญเมื่อมาที่ประเทศอิหร่านแล้วต้องไม่พลาดที่จะไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์พรม Carpet Museum ที่กรุงเตหะราน ซึ่งภายในตบแต่งด้วยสถาปัตยกรรมสีขาวสวยงามแปลกตาค่ะ รูปถ่ายอาจจะมืดไปนิดหนึ่งค่ะเขาให้ถ่ายรูปได้แต่ไม่ให้ใช้แฟร์



นอกจากนี้แล้วเรายังได้ดูสถานที่สำคัญ ๆ ในกรุงเตหะรานอีกหลายที่ค่ะ..แต่จำไม่ได้ว่าสถานที่นั้นชื่ออะไร ไว้ครั้งต่อไปเมื่ออาจารย์ตู่มีโอกาสได้ไปอิหร่านอีกจะถ่ายรูปและเขียนให้ละเอียดกว่านี้ค่ะสมัยนั้นยังไม่นึกอยากเป็นนักเขียนค่ะ…อยากเที่ยวอย่างเดียวพอได้มาทำงานวิชาการเป็นครูแล้วการเขียนเป็นสิ่งสำคัญพอได้ไปที่ไหนก็จะถ่ายรูปเก็บมาเขียนให้ค่ะ..อาชีพก็ทำให้เราเปลี่ยนพฤติกรรมบางอย่างไปได้ค่ะจากขี้เกลียดอ่านขี้เกลียดเขียนมาเป็นขยันเขียนขยันอ่านค่ะ

สถานที่นี้เป็นพิพิธภัณฑ์เรามีโอกาสได้ถ่ายรูปแต่ข้างในนี้เท่านั้นค่ะส่วนด้านนอกเขาห้ามถ่ายรูปค่ะ อย่างที่บอกค่ะการถ่ายรูปในประเทศอิหร่านจะไม่ค่อยอิสระเท่าที่ควร

นอกจากนี้ยังได้เที่ยวชมสถานที่อีกแห่งหนึ่งน่าจะเป็นพระราชวังเก่าหรือที่ไหนไม่แน่ใจค่ะ

ภายในประดับประดาด้วยสิ่งที่สวยงามค่ะ

นอกจากในกรุงเตหะรานแล้วสิ่งที่ขาดไม่ได้ถ้ามาที่ประเทศอิหร่านก็คือที่อิสฟาฮาน Isfahan แต่ก่อนถึงเราจะผ่านมาที่สะพานชิโอเซะโพ ถือว่าเป็นสถานที่สวยงามอีกแห่งหนึ่งค่ะ

แต่เป็นที่น่าเสียเมื่อมาถึงอิสฟาฮาน Isfahan กล้องอาจารย์ตู่แบตเตอรี่หมดอย่างไงคงเป็นรางเอาไว้ว่าจะต้องให้อาจารย์ตู่กลับมาที่นี้อีกครั้ง…แต่คงไม่นั่งพรมไปตามคำแนะนำของพ่อหนุ่มอิหร่านจริง ๆ แล้วที่รอบ ๆ อิสฟาฮาน Isfahan มีร้านค้าและภายในตัวอาคารสวยงามมากเลยเทคโนโลยีในสมัยนั้นในเรื่องของรูปภาพอย่างที่บอกค่ะไม่ทันสมัยเหมือนปัจจุบันนี้เทคโนโลยีไปเร็วมากขนาดเมื่อ 8 ปีที่แล้วใครมีกล้องดิจิตอลถ่ายรูปก็ทันสมัยแล้วล่ะค่ะ

ความทรงจำเมื่อครั้งปี 2547 ได้มีโอกาสได้เดินทางไปกับคณะทำงานของหน่วยงานแห่งหนึ่งค่ะ แม้จะผ่านมาเกือบ 8 ปี แต่เป็นอะไรที่อาจารย์ตู่ยังคงประทับใจอยู่มากกับการเดินทางในครั้งนั้นถึงแม้จะไม่ค่อยพอใจไกด์ทัวร์ของบริษัททัวร์เท่าไรนักแต่ก็มีสิ่งที่ประทับใจมากกว่าเมื่อมีโอกาสได้พักหยุดการเรียน 2 สัปดาห์ตั้งใจจะเขียนถึงความประทับใจในสถานที่ต่าง ๆ ค่ะ

เมื่อก่อนรูปภาพอาจยังไม่ค่อยสวยงามนักเพราะยังไม่มีทักษะในเรื่องของการถ่ายภาพและกล้องดิจิตอลสมัยก่อนก็ยังไม่แพร่หลายเหมืนอย่างทุกวันนี้

วันแรกของการเดินทางในวันที่ 22 สิงหาคม 2547 อาจารย์ตู่ยังจำได้ดีว่ารู้สึกตกใจนิด ๆ ที่ต้องเดินทางกับคนที่ไม่รู้จักและงงกับการเดินทางเพราะเขาต้องไปทำงานกันแต่เป็นความโชคดีของอาจารย์ตู่ที่ได้นอนพักกับพี่สาวที่น่ารักมีน้ำใจและเป็นเพื่อนในการเดินทางตลอด 11 วันแม้ทุกวันนี้ยังมีโอกาสเจอพี่ท่านนี้อยู่เรายังจดจำเรื่องราวดี ๆ ของการเดินทางในครั้งนั้นได้ดีค่ะ

ถึงแม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะไปทำงานมากกว่าแต่ในสถานที่ทำงานเราก็มีโอกาสได้เที่ยวชมสถานที่ต่าง ๆ ของทั่งประเทศจอร์แดน และประเทศอิหร่าน ครั้งนี้อาจารย์ตู่จะไม่พูดถึงเรื่องการทำงานนะค่ะจะพูดถึงแต่สถานที่ที่แวะเที่ยวชมและนำรูปบรรยากาศของประเทศจอร์แดนและอิหร่านให้ชมอย่างเดียวนะค่ะแต่คงพูดถึงเรื่องการเดินทางไม่ได้ค่ะเพราะไปกับคณะซึ่งมีคนบริการให้เราค่ะ

คณะของเรามาเจอกันช่วงเช้าที่สนามบินดอนเมืองค่ะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ออกเดินทางไปกับคนที่ไม่รู้จักเลยรู้ตื่นตาตื่นใจมากกับการเดินทางโดยสายการบินการ์ต้าแอร์เวย์ เครื่องบินออกจากสนามบินดอนเมืองในเวลา ประมาณ 8.00 น.และไปเปลี่ยนเครื่องที่เมืองโดฮ้า ประเทศกาตาร์ รอเวลาเปลี่ยนเครื่องประมาณ 2 ชั่วโมง เพื่อบินต่อไปยังกรุงอัมมานประเทศ จอร์แดน

ในภาพคือบรรยากาศยากเย็นและยามเช้าภายในกรุงอัมมานประเทศจอร์แดน ช่วงที่เราไปช่วงนั้นยังคงมีสงครามของประเทศอิรักอยู่ค่ะทำให้หน่วยงานราชการและนักศึกษาไทยที่ประเทศอิรักต้องอพยพมาพักที่กรุงอัมมานประเทศจอร์แดน

ภาพโดยรวมเราจะเห็นว่ายังคงมีรถถังจอมอยู่ภายในบริเวณโรงแรมที่เราค่ะแต่ขอบอกว่าที่นี้ปลอดภัยค่ะไม่อันตรายตึกหรืออาคารต่าง  ๆ ถ้าสังเกตได้จะเห็นเป็นสีนวลอ่อน ๆ รับรองว่าถ้าเราผลิตสีทาบ้านซึ่งมีสีที่หลากหลายเหมือนบ้านเราคงนำไปขายที่นี้ยากค่ะเท่าที่คุยกับไกด์ท้องถิ่นเขาบอกว่าคนที่นี้ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงและเด็กเสียเยอะคนวัยทำงานหนุ่มสาวจะออกไปทำงานต่างประเทศกันเป็นส่วนใหญ่ เมื่อรถวิ่งไประว่างทางเราจะเห็นรถขนน้ำเขาขนน้ำมาขายจำได้ว่าไปถึงโรงแรมหิวน้ำมาก ๆ ลงมาซื้อน้ำของโรงแรมเขาขายเราราคา 5 เหรียญสหรัฐ ขนาดขวด 1.5 ลิตร ตัดสินใจไม่ซื้อเพราะแพงเกินไป

ภาพถ่ายยามค่ำคืน..อาหารค่ำและอาหารกลางวันค่ะไม่แตกต่างกันคือทั่งอาหารเช้า กลางวัน ค่ำ เราทานไม่ได้ค่ะสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราคือ การรับประทานมาม่าค่ะ

อาหารงานเลี้ยงที่คณะนักธุรกิจของประเทศจอร์แดนเลี้ยงให้กับคณะของเราค่ะจะสังเกตได้ว่ามีแต่ผู้ชาย ส่วนใหญ่ผู้หญิงแทบจะไม่ค่อยได้ออกมาทำงานนอกบ้านเลยค่ะเรามานั่งคิดว่าไม่มีที่ไหนให้ความเป็นอิสระและความเท่าเทียมกันเท่ากับประเทศเราแล้วค่ะ

สำหรับมื้อนี้เราโชคดีค่ะได้เข้ามาเยี่ยมท่านทูตไทยประจำอิรักแต่ต้องอพยพมาอยู่ที่จอร์แดนค่ะอย่างที่บอกว่าช่วงที่เราไปเป็นช่วงสงครามประเทศอิรักยังรุนแรงอยู่ มื้อนี้หัวหน้าคณะเขาเตรียมเครื่องทำอาหารไทยมาด้วยเราเลยได้รับประทานอาหารไทยที่บ้านท่านทูตมื้อนี้เป็นมื้อที่กินอิ่มนอนหลับค่ะเพราะท้องไม่ร้อง

แต่ยังไงเสียมาครั้งนี้ก็ยังมีโอกาสได้เดินทางมาดูสถานที่ท่องเที่ยวทีสำคัญของประเทศจอร์แดนคือที่ เพตราเป็นสถานที่ที่สวยงามมากค่ะ

บรรยากาศโดยรอบและความสวยงามของสถานที่ค่ะเรามาทำงานแม้มีเวลาสักนิดก็ขอให้ได้แวะสถานที่สำคัญของประเทศจอร์แดนสักนิดก็ยังดีก่อนเดินทางต่อไปยังประเทศอิหร่านค่ะ

]]> http://dreamtodo.com/?feed=rss2&p=1317 0 http://dreamtodo.com/?p=1309 http://dreamtodo.com/?p=1309#comments Thu, 03 Nov 2011 11:45:01 +0000 admin http://dreamtodo.com/?p=1309

ความสุขนี้ช่างหมดไปไวจริง ๆ วันนี้ต้องกลับบ้านแล้วค่ะ…มาทำงานต่อ…อาจารย์ตู่นัดให้รถมารับที่โรงแรมตอน 11. 00 น. แต่อย่างที่บอกค่ะว่าเราไม่ได้ขออะไรจากคนขับรถไว้เลยได้แต่ขอนามบัตรไว้ก็คิดในใจว่าจะมารับไหมนะ แต่พอถึงเวลารถก็มารับเราตรงเวลาค่ะ ก่อนกลับช่วงเช้าเรายังพอมีเวลาอยู่ก็ขอนั่งรถชมวิว ของเมืองอีกครั้งโดยเลือกใช้รถ CAT สายสีน้ำเงินนั่งจนครบรอบอีกครั้งก่อนอำลาเพิร์ทค่ะ

รถ CAT สายสีน้ำเงินที่ป้ายหมายเลข 21 Esplanade Bus port

นั่งรถจนครบแล้วก็มาลงที่ป้าย สายสีน้ำเงินหมายเลข 5 Murray Street Mall East ไปทานอาหารก่อนกลางวันค่ะ ร้านอาหารยังเปิดไม่ครบแต่ก็มีร้านอาหารให้เลือกเยอะอาจารย์ตู่เลือกรับประทาน อาหารจีน  ตักเองในราคา 10.90  AUS (แต่ต้องบอกนิดหนึ่งค่ะว่าปอเปี๊ยะทอดเขาจำกัดแค่คนล่ะ 2 ชิ้น ถ้าตักมากกว่าจะคิดเงินเพิ่งสำหรับเมนูนี้อาจารย์ตู่ไปรับประทานค่ะแต่เห็นฝรั่งตักแล้วคงไม่ได้อ่านป้ายค่ะต้องเสียเงินเพิ่ม สำหรับอีกเมนูหนึ่งคนขายเป็นคนทำให้ค่ะคือ ก๋วยเตี๋ยวราคา 9.90 AUS

ก่อนกลับเห็นสาว ๆ รอข้ามถนนอยู่หน้าตาน่ารักกะว่าจะแอบถ่ายรูปนะแต่สาว ๆ เขาเห็นเราถ่ายรูปเขาสาว ๆ เลยโพสท่าให้เราถ่ายภาพ ค่ะ ขนาดอาจารย์ตู่เป็นผู้หญิงยังยอมรับเลยค่ะว่าสาวที่ออสเตรเลียสวยค่ะ  โดยส่วนใหญ่ที่เห็นเดินอยู่ในเมืองสวย ๆ ทั่งนั้น…  นี้ขนาดอาจารย์ตู่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังต้องอดชมไม่ได้จริง ๆ ว่าสวย

นั่งรอขึ้นเครื่องก็ขอดื่มกาแฟที่ออสเตรเลียกับขนมปังก่อนกลับค่ะ…ทิปนี้กลับถึงบ้านโดนสวัสดีภาพ แต่เงินในกระเป๋าเบาไปเยอะ ค่ะ …. ครั้งหน้าเก็บเงินได้อีก…จะแวะมาหาใหม่อีกครั้งจ๊ะบายบายเพิร์ท…